Halve Marathon St Anthonis: 1:44

Eindelijk weer eens berichtje op mijn weblog, en tevens het laatste. Ik had hier van alles kunnen melden over de Keiencross en de bergloop in Amersfoort, maar ik koos ervoor om dat NIET te doen. Waarom? Omdat ik sinds enige maanden Facebook heb, en ik zie het voorlopig als een makkelijk alternatief voor het weblog. Tijd voor iets nieuws. Dus hierbij mijn laatste berichtje op het weblog, mijn wandelblog hou ik wel ‘in de lucht’.

Vanmorgen lekker uit kunnen slapen, want de Halve Marathon van Sint Anthonis stond voor vanmiddag op het programma. Rond de middag Susan en Mark opgehaald, die er echt zin in hadden: Susan ging hem voor de eerste keer lopen, en Mark wist zeker dat ie een PR ging lopen want hij is de laatste tijd in supervorm. Susan wat onzeker, wat ik ook nog herken van mijn éérste Halve Marathon. Want het is altijd de vraag hoe de krachten te verdelen op dit lange traject. Voor mij zou het de 13^e worden, ik ben redelijk in conditie dus ik mikte op een tijd onder de 1:45. Twee keer eerder liep ik onder de 1:45, één keer deed ik een poging om onder de 1:40 te lopen maar kwam toen de man met de hamer tegen rond de 16^e kilometer. Dat was ik vandaag niet van plan.

Eenmaal in Sint Anthonis was het weer een hartelijk weerzien met allerlei mensen, want het is telkens weer de vraag wie je daar tegenkomt. We waren ruim op tijd, lekker rustig ingelopen en toen naar de start. Die ook dit jaar weer drukker was dan het jaar ervoor, maar al met al nog steeds een gezellige volksloop.

Korte schets van het verloop: de eerste drie, vier kilometer liepen we met een ‘Keiengroepje’ van een man (m/v) of zes. Het schijnt zelfs dat ik hier heel even vóór Mark gelopen heb, voor mij een wapenfeit op zich, maar dat terzijde. Rond de 7^e kilometer ging ik bewust wat terug, maar tegen de 10^e kilometer bleek ik nog steeds in de buurt van Susan en Tonio te zitten. Tien kilometer in 47:20, oeps, dat is wel een heel goede tijd, als dat zo doorgaat….. Ik liep een tempo van 4:47 de kilometer, maar rond de 12^e ben ik bewust wat teruggegaan naar 5:00 / km. Susan en Tonio liepen ook meteen van me weg. Dit was ook ongeveer de plek waar we aangemoedigd weren door een heel contingent Keien supporters, dat hielp goed! Vijftien kilometer in 1:12:30, prima doorkomst. Nu begon het moeilijk te worden, maar gelukkig kon ik aanklampen bij een groepje dat vrij constant rond de 5 min/km liep. De laatste twee kilometer gingen uiterst moeizaam, jammer want hier heb ik wel een hele minuut laten liggen. Waarmee ik uiteindelijk finishte in 1:44:02, waarmee ik dik tevreden ben: mijn derde tijd op de Halve. Susan en Mark finishten in 1:39 en 1:37, prima prestatie! Esther liep een PR op de 5, een superresultaat, goed voor een vierde plaats.

Iets zegt me, dat ik toch nog ooit een tijd van onder de 1:40 moet kunnen lopen, als ik het goed indeel.

Na afloop werden we onthaald door de Keiensupporters op lekkere pannenkoeken, en die gingen er goed in!

Halve Marathon Egmond aan Zee: 1:48

De Halve Marathon van Egmond aan Zee: veel over gehoord, nooit gelopen. Dus toen ik hoorde dat Peter en Mari die gingen lopen, besloot ik al snel om me ook aan te melden. Verder bleek deze week dat ook Abe daar zou zijn, en wel voor de derde keer. En zo togen wij dus met zijn vieren naar Egmond aan Zee deze ochtend.

Het had er de afgelopen week nog om gehangen of het wel door zou gaan, want met de westerstorm was er zelfs bij eb totaal geen strand, maar dat bleek deze ochtend gelukkig allemaal weer opgelost te zijn. Tja, wij zijn er nu eenmaal goed in om watergeweld te beteugelen hè? Maar goed, vanochtend dus lekker met de trein naar Heiloo, waar de bus naar Egmond al op ons wachtte. Niet alleen de bus wachtte, maar enkele honderden andere lopers ook, maar na een half uurtje zaten we dan toch in de bus. Het begrip ‘zitten’ vonden we belangrijk met de zwaarste halve Marathon van Nederland voor de boeg. Waarbij we aan het eind ook nog eens de ‘bloedweg’ opmoesten, en die zullen ze wel niet voor niets zo genoemd hebben.

Afijn, eenmaal in de sporthal zat de stemming er al snel goed in, de tijd vloog voorbij en voordat we het wisten was het tijd om in te lopen. Het waaide toch maar frisjes, maar na een halve kilometer waren we al warm. Het was een gezellige boel in Egmond, met allemaal lopers die klaar voor de start. De zon scheen, alles zag er prachtig uit.

Na de start liet ik in alle drukte Mari en Peter al snel los. Het rondje van 3 Km door het dorp verliep enigszins chaotisch, maar daarna ging het het strand op. Ik had echt geen idee hoe het zou gaan, om zo’n lang eind over het strand te lopen, maar het zat op alle fronten mee: wind aan lijzijde, voldoende ruimte om te lopen, en het zand was lekker hard. Ik haalde heel wat mensen in, het ging in een lekker tempo van 5 min / km. Het was heerlijk lopen, met het gebulder van de zee rechts naast me.

Afijn, de eerste tien kilometer zaten er zo op, maar daarna moesten we door het mulle zand naar boven. Dat ging niet makkelijk, maar het duinpad wat daarna volgde wat zowaar nog zwaarder: veel te smal, geen ruimte om in te halen, een paar korte maar steile klimmetjes waarbij ik door de drukte niet kon genieten van een snelle afdaling…… Maar goed, een PR lopen zat er vandaag toch niet in, maar ik zag wel dat mijn eerder gestelde doel : ‘binnen in twee uur’ ruimschoots gehaald zou worden als het zo doorging.

Als snel kwamen we nu op een weggetje door de duinen, veel begroeiing, weinig wind en eindelijk ruimte om te lopen. Het tempo ging dus flink omhoog. In no-time waren we weer in Egmond, en had ik de Bloedweg overwonnen. Eenmaal boven, was het nogmaar zeshonderd meter naar de finish en kwam ik binnen in 1:48. Dat was beter dan ik vantevoren durfde te hopen!

Eenmaal terug in de sporthal, waren Peter en Mari daar al binnen, even later voegde ook Abe zich bij ons. Uiteindelijk had Mari 1:45 gelopen, Peter 1:46 en Abe 2:10, met andere woorden : we waren allemaal uitermate tevreden met het resultaat.

Tja, en dan komen de verhalen los, maar ook de honger! Zie de foto……gelukkig wist ik me te beperken tot broodjes kaas en een paar meegepikte frietjes.
Overigens kwamen we in de sporthal ook Ria en Petra van de woensdaggroep tegen, Keienvolk kom je tegenwoordig werkelijk overal tegen! Later bleken er in de uitslagen nog een paar Keien voor te komen, maar die ken ik niet persoonlijk.

De reis naar huis verliep makkelijk en vooral rustig, zodat we allemaal terugkijken naar een zeer relaxed dagje!

Derde Kerstdagloop en statistieken over 2011

Derde Kerstdagloop

Twee keer eerder schreef ik me in voor de 3e Kerstdagloop, maar ging het niet door vanwege de sneeuw die er lag. Dit keer was het prefect weer, weinig wind en een graadje of zeven. Ging vandaag samen met Ron, net als vijf jaar geleden toen ik voor het eerst de 14 Km daar liep. Tjonge jonge wat had ik het toen moeilijk…..

Met het oog op de Halve Marathon over andere halve week in Egmond aan Zee, was het plan om het vandaag rustig aan te doen op 5:10 de kilometer, ofwel binnen net onder de 1:50. Maar de benen voelden goed, lekker uitgerust met Kerst en dat voel je dan wel hè. Ron ging weg op 5:00 de kilometer, en ik besloot om er in het begin maar eens bij te blijven. Tot aan de 8e kilometer samen opgelopen, daarna heb ik het bewust wat rustiger aan gedaan. Kwam door op 49:50 op de tien kilometer, 14:40 op de 15 Km. Het ging heuvel op en heuvel af, met name als het naar beneden ging liet ik me lekker uitrollen. Lange benen helpen dan goed mee hoor! Er zaten in het parcours 185 hoogtemeters, en ergens op de site werd gerept over ene ‘Geitenbult’. Dus ik dacht: dat is een heuvel van 185 meter, dus een beetje energie sparen. Maar rond de 15e kilometer kreeg ik in de gaten, dat het heuveltje dat we net achter ons hadden, de beruchte Geitenbult was, met andere woorden: ik was hem al voorbij voordat ik er erg in had! Achteraf bezien weet ik heus wel, dat er in Nederland geen heuvels zijn van een dergelijke hoogte. Maar, en ik heb het als eens eerder gezegd, ben ik normaal gesproken toch een redelijk denkend mens, echter met het lopen staat bij mij het verstand op nul. Waarvan acte.

Inmiddels, rond de 16e kilometer, kreeg ik Ron weer in het vizier, met een tweehonderd meter voorsprong. Langzaam maar zeker liep ik op hem in, en in de afdaling kon ik precies het aantal lopers tussen hem en mij tellen: tien. Ik wist het terug te brengen tot zes lopers en een afstand van zowat honderd meter, maar inmiddels was de finishspeaker al op afstand hoorbaar…..we waren er bijna! De laatste twee kilometer waren ongelofelijk zwaar: onder de A12 door, almaar omhoog, toen kwam er ook nog stukje met allerlei steile heuveltjes met los zand en wortels, ik zat er nu toch echt helemaal doorheen…. En in één keer doemde daar de atletiekbaan weer op, nog tweehonderd meter (heerlijk, wat loopt dat toch lekker hè, zo’n Tartanbaan J) en ik finishte in 1:45:41. Waarmee ik ruimschoots onder mijn gestelde grens bleef, het ging gewoon superlekker vandaag. Ron finishte in een fantastische 1:44:34 en gaat volgend jaar zijn PR op de Halve zeker bijstellen. Tiny was er ook met zijn familie, liep vandaag op halve tank en moest wat zuinig met zijn energie omgaan. Enkele andere Keien zijn ook nog gespot vandaag.


Ambities voor 2012.
Het komende jaar wil ik toch weer een keer de marathon lopen, dit keer een najaarsmarathon. Dat traint natuurlijk heel anders, omdat ik dan vooral in de zomer de lange afstanden ga lopen. Ik heb mijn zin gezet op de Zeeuwse Kust Marathon. De reden daarvoor is, dat ik goede herinneringen heb aan Zeeland. Als 16-jarige ging ik er voor het eerst met vrienden op vakantie, met de brommer. En later kwam ik er met de kinderen terug in verschillende kortere- of langere vakanties. Het idee om langs de zee te lopen trekt me wel, hoewel ik me bij een finish in Zoutelande weinig kan voorstellen. Vroeger hing ik daar in de kroegen tot vroeg in de ochtend, dat zal nou toch wel een heel ander beeld geven.

Wandelen.
Dit jaar wandelde ik het stuk van Griendsveen naar Namen in negen etappes. In 2012 ben ik van plan het stuk van Namen naar Reims te lopen, nog even kijken hoeveel etappes daarvoor nodig zijn, maar een hele week lopen is het toch wel. Als ik daar maar eens eenmaal ben, dan komt de rest vanzelf. De Vierdaagse zit er dit jaar in elk geval niet in, valt niet te combineren met de zomervakantie.

Statistieken
Dan tot slot de droge cijfers over het jaar 2011. Ik liep dit jaar meer dan ooit, voornamelijk in het eerste kwartaal omdat daar de training voor de marathon inzat. Dit ging beduidend ten koste van het fietsen, maar ik maakte dit jaar dan ook geen langeafstand fietstocht. Het wandelen was zowat gelijk aan het vorige jaar, ondanks dat ik toen de Nijmeegse Vierdaagse liep.

De gegevens ten opzichte van het vorige jaar:

Hardlopen: totaal 1708 Km, dat is een plus van 13%
Fietsen: totaal 1444 Km, dat is 35% minder
Wandelen: totaal 524 Km, 3% meer dan in 2010.

In totaal liep ik dit jaar elf wedstrijden:
3 keer de 10 Km.
2 keer de 15 Km
1 keer de 10 Mijl
4 Halve Marathons
1 Hele Marathon

Ik liep dit jaar geen enkel persoonlijk record. Ik ben sinds de marathon beduidend minder snel geworden, en was niet meer in staat om in de loop van 2011 op het niveau van 2010 terug te komen. Maar op het feit dat ik op m’n vijftigste de marathon probleemloos liep onder de 4 uur, ben ik ontzettend trots. Dat nemen ze me niet meer af. Eigenlijk is ‘trots’ niet het juist woord; ik ben een gezegend mens, dat het me gegeven was om het te kunnen doen.